Ben Bir Yakup İdim

Ben bir Yakub idim, kendi halimde, Mevla’mın ismi var her an dilimde Aldırdım Yusuf’umu/yavrumu Kenan ilinde ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye Yusuf’um hocada okumaz oldu onun bülbül dili şakımaz oldu Alnındaki nuru parlamaz oldu ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye Akardı Yakub’un gözünden yaşı ah ettikçe eritir dağları taşı Yusuf’u kuyuya attı kardeşleri ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye Attılar kuyuya şehit kasdına Cebrail yetişti Mevla dostuna İhlâs ile çıktı suyun üstüne ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye Bir dertli bulsam da derdimi yansam yandım hasretine bağrım dağlasam Yusuf’un cemalin bir daha görsem ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye Bezirgan geçip giderken yolundan Yusuf’u çıkardı hemen kuyudan Yusuf sonra oldu Mısır’a sultan ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye Yusuf’un gömleğin al kan ettiler kurtlar yedi diye bühtan ettiler Yusuf’u götürüp bilmem nettiler ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye Kenan’ın kurtları toplanıp geldi biz yemedik diye içtiler andı Yakup’un feryadı Arşa dayandı ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye Şam’ın yaylasına çıksam ağlasam/yaylasam insem aşkın deryasını boylasam Arap evlerine sual eylesem ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye/ah yavrum diye Yusuf’u kardeşleri kuyuya attı Hakkın emri ile Cebrail tuttu Yedi gece gündüz kuyuda yattı ağlar Yakub ağlar Yusuf’um diye