Çanakkale

Onlar kahramanlardı ay yüzlü yiğitlerdi Tunç bilekli gaziler gül kokan şehitlerdi Zamanın en cengaver en devşirme gününde Dağlar gibi durdular esaretin önünde Yurdun ufuklarında gün mutlu gece mutlu Bir zafer ki eriyen taşlar bile umutlu Bir kan defilesinde yemyeşildi mevsimler Felekleri kuşatıp devran oldu isimler Rüyaları küçüldü fiyakalı erlerin Papatyaları hala kanıyor siperlerin Ey semazen dönmenin zamanıdır bu yerde Ayetler hafızını arıyor tepelerde Gün gelir de mevziler esrarını sunar mı Çanakkale kutlu bir meşaledir söner mi Dağlar darmadağın kıyılar yıkılmış bir kuş uçuyor o bile esir olmuş Sevdanın kalbisin sevdanın kalbisin Çanakkale Her şey yandı kül oldu her şey yandı kül oldu Ey hoyrat bir kavgada yar kapısı bulanlar Ey hayal cümbüşünü karanlıktan alanlar Ey bahriyeli umut piyadeler buyruğu Ey zehirli sularda nergis arayan kuğu Bedbaht emek baykuşa yuva kuran sermaye Kime verildiğinden habersiz dertli paye Ey mana evreninde boynuma ilmek olan Ey gayesi tepinmek tıkınmak gülmek olan Ey ibrişim tutkular zindanına girenler Ey düşmana en mahrem sırlarını verenler Bu destanın bayrağı gönderinden iner mi Çanakkale kutlu bir meşaledir söner mi Sönmeyecek; karanlık bilmese de niyedir Bu eflatun hüzün güller mahzun diyedir Dünyayı yenenlerin yenildiği o eşsiz Çanakkale şimdi bir sevdalı Türkiye’dir Hülyaya dalmak haram bize buralarda Kalbinden sevdayı söküp at! Yıkılırsan yıkılır ölüm yıkılırsan yıkılır Çanakkale Her şey yandı kül oldu her şey yandı kül oldu