Ben Seninim Mevlam

Kalem tutan el, benim; ben, seninim Mevlâ’m Giryan olan gözler, benim; ben, seninim Mevlâ’m Aşkın ile alev aldı; su ile, sönmez gönlüm Küle dönen gönül, benim; ben, seninim Mevlâ’m. Garip, mahzun bir kulunum, güldürürken, ağlatırsın Bitap düşmüş aşıkınım, daha nice yandırırsın? Şaki nefse kılıç çektim, Kerbelanın ortasında Kerbelada susuz, benim; ben, seninim Mevlâ’m. Ayırma senin yolundan; şaşkınım, bir avareyim Pervane olup, dönerim; halk gözünde divaneyim Bilmezler ki, derdim büyük; Hakk’tan mahrum viraneyim Sürgün olan Âdem, benim; ben, seninim Mevlâ’m. Vuslata ersin gönüller, göster gayrı cemâlin Zü’l-Celâl-i ve’l-İkrâmsın, yoktur senin bir emsalin Kanat verdin lütufunla, uçuşurum Hakk bağında Güle hayran bülbül, benim; ben, seninim Mevlâ’m.