Aşık Oldur Olmaya

Âşık oldur olmaya kendinde aşkdan maada Hem serâpâ sâf olup hem kalbi sâfî aşk ola Ap açık meydân-ı aşk lâkin girer yüz binde bir Ol sebepten az olur âlemde âlemde uşşâk-ı Hüdâ Âşıkım, çoktur deyen, lâf ehline verme kulak Bellidir aşk ehli dâvâ yoktur onlarda şehâ Âşıkı îsâl eden mâşûka aşktır, ehl-i aşk Ol sebepten râh-ı aşka eylediler iktidâ Kesb ile mümkün değil, ihsan-ı Hakk’tır çünki aşk Kes sivâdan meyli, aşkın, kıl talep Hakk’dan atâ Aşka yoldaş olsa ger mutlak du âlemde o zât Nura müstağrak olur elbet bulur dâim safâ Eyle gayret koş yetiş uşşâka mutlak dâhil ol Râh-ı aşk yalnız geçilmez kalma sahipsiz yaya Dâmenin tut âşıkânın elde fırsat vâr iken El etek kalkarsa dersin hasretâ vâ hâsretâ Mâsivây-ı aşkı soy her kim çıkarmazsa anı Şehre almazlar kalır hariçde mahrûm-ü cüdâ Özleyen bu şehri bunda sâfi aşk olmak gerek Evvelâ tâhir olurlar sonra derler es-salâ Şehr-i aşka böyle erler böyle âşıklar girer Çünki namzettir bu şehre Enbiyâ-vû Evliyâ Çok ayandır şehr-i aşk âşıklarındır şübhesiz ŞEMS’a aşkın şehrinin bâbın küşâd et Rabbenâ