Aşk Şehrinin Güneşi

Aşk şehrinin güneşi Doğunca asla batmaz Hakk’a âşık olanlar Geceleri pek yatmaz Ayakları kılar baş Âlî olur cümle laş Salıp dîdelerden yaş Aşk âşığı uyutmaz Geniş aşkın sâhâsı Çok ağırdır pahası Ne terâzi ne kantar Aşk cevherini tartmaz Şarab-ı Hakk’ı içen İçip kendinden geçen Hakk’ın meftunu olup Daha aşkı bırakmaz Hakk nice var yarattı Türlü türlü donattı Aşka bir ayrı baktı Aşka hiç laf söyletmez Güzelliktir hep huyu Şifâdır tatlı suyu Aşkı inkâr edenin Aşk yüzünü ağartmaz Yol içinde yollar var Hâl içinde haller var Dil içinde diller var Bu dil onu anlatmaz Âşıkla mâşuk bir dir Çün aşk ilâhi nur’dur Aşkı görmeyen kördür Nur dâimdir hiç batmaz Aşkın miyârı Hakk’tır Misli benzeri yoktur Her şey çift aşksa tektir İkiliğ kabul etmez Gelin görmeyin kusur Âşık bilmez dört unsur Mansur’dan etti zuhur Âşığa nush kâr etmez Aşk biniti buraktır Varacağı yer Hakk’tır Aşka binmeyenleri Hakk Mîrâca çıkartmaz Âlem Hakk görüntüsü Eshâb yüzün örtüsü Aşk Hakk’ın tâ kendisi Münkir bu hazzı tatmaz Bilin aşk nesen değil Dil-i dudak tadamaz Gönüller tadar aşkı Her gönüle sunulmaz Yunûsî kim ne bilsin Âşık olan sevinsin Olmayanlar yerinsin Bil aşk her başa konmaz