Bana Rahm Etsen

Bana rahm etsen Kerimâ rahmetin mi eksilir! Çünki Rahman olduğunu halk-ı âlem hep bilir! Eyledim ben gerçi bîhad bîhesâb cürm ü günah, Sen ki Ğaffâr ü Ganîsin fazla noksan mı gelir! Sen ata ettin ezel bezminde îmânı bana, Zü’m eder vaiz ki isyân ile imân bozulur! Bir gurura düşmüş ol miskin bahadırlık sanır, Râh-ı Hakka gitse bir dem yorgun at gibi solur! Halka va’zı cem’-i mal etmek için eyler hemân, İl atar tutup sözünü kendisi kapıp alır! Dahl eder âşıkların zikr ü sema vecdine, Meclis-i gıybette göyâ bülbül-ü handân olur! Söylenir âdet ezelden meyl eder cinsi cinsine, Ehl-ı aşk uşşakı, münkir münkiri arar bulur! Geç bu Kuddûsî günahkârın suçundan çünki sen, Hem Rahimsin, hem Halimsin, hem Sabûrsun, hem Ğafûr!