Düştü Gönül

Ata belinden bir zaman anasına düştü gönül Hakk’dan bize destûr oldu hazîneye düştü gönül Onda beni cân eyledi et ü sünük kan eyledi Dört on günü diyiceğez değirtmeğe düştü gönül Yürür idim onda pinhân Hakk buyruğu vermez aman Vatanımdan ayırdılar bu dünyaya düştü gönül Beni beşiğe vurdular elim ayağım sardılar Önden acısın verdiler tuz içine düştü gönül Günde iki kez çözerler başına akça dizerler Ağzıma emcek verdiler nefs kabzına düştü gönül Bu nesneyi terkeyledim yürümeğe azmeyledim On iki sünüğüm yazarlar elden ele düştü gönül Oğlan iken sultân kopar kim elin kim yüzün öper Akıl bana yoldaş oldu sultânlığa düştü gönül Bu çağ ile sakal biter görenin gülregi tutar Güzeller katında biter sev-sevüye düştü gönül Hayırdan şerri çok sever işlemeğe becid iver Nefsinin dileğin kovar nefs evine düştü gönül Kırkbeşinde suret döner kara sakala ak iner Bakıp şeybetin göricek yoldurmağa düştü gönül Yola gider başaramaz yiğitliğe eli varmaz Bu nesneleri koyuban yuvanmağa düştü gönül Oğl aydur bunadı ölmez kız aydur yerinden durmaz Hiç kendi hâlinden bilmez hâldan hâla düştü gönül Öliceğiz şükr edeler sinden yana iledeler Allah adın zikr edeler çok şüküre erdi gönül Su getireler yumağa kefen saralar komağa Ağaç ata bindireler teneşire düştü gönül Eğer var ise amelin gen olısar sinin senin Eğer yok ise amelin oddan şarâb içti gönül Yunus anlayıver hâlin şuna uğrayısar yolun Bunda elin erer iken hayr işlere düştü gönül