Düştü Hüseyn Atından

Düştü Hüseyn atından sahrâ-yı kerbelâ’ya, Cibril var haber ver sultân-ı enbỉyấ’ya… Hak yoluna niyyet edip kurbân etti cânını, Bendesiyiz her zaman biz vasfederiz şânını. Buyurmuştur dahî bır kez: “Hüseyn benden, hüseyn’den ben!” Bunu seven sever hakkı pes ânı sevdiler evtâd… Gam-ı dünyâ bizi bilmez velî mâh-ı Muharrem’de, Şehîd-i Kerbelâ için bir âh u vâhımız vardır!.. Şâd olmasın bu vâkıadan şâd olan gönül, bir dem melâl ü gussadan âzâd olan gönül!.. Mâh-ı Muharrem oldu meserret haramdır, Mâtem bugün şerîate bir ihtiramdır. Her seher sanma şafakla şebnemi, Andı kan ağlar felekler ol demi, Âlemi tuttu Hüseyn’in mâtemi; Ağla mâtemdir Muharrem’dir bugün!.. Bugün ol bır siyeh gündür kì ey can, Şehîd oldu o sultân-ı şehîdân, Bugün ehl-i mahabbet eyler efgan; Muharrem’dir meded ey dil Muharrem!..