Ey Aşk Eri Aç Gözünü

Ey aşk eri aç gözünü yer yüzüne kılgıl nazar Gör bu lâtif çiçekleri bezenüben Hakk’a gider Bunlar yazın bezenüben dosttan yana uzanuban Bir sor ahî bunlara sen kancarudur azm-i sefer Her bir çiçek bin nâz ile öğer Hak’ı niyâz ile Her murgu hoş avaz ile ol pâdişahı zikr eder Öğer onun Kadir’liğin her bir işe hâzırlığın İllâ ömür kasırlığın anıcağız rengi döner Rengi döner günden güne toprağa dökülür gine İbret durur anlayana bu ibreti ârif duyar Bu sırrı ger duya idin ya bu gamı yiye idin Yerinde eriye idin gideydi senden kâr u bâr Ne gelmeğin gelmek durur ne bilmeğin bilmek durur Son menzilin ölmek durur duymadın aşktan bir haber Bildik gelen geçer imiş konan geri göçer imiş Aşk şerbetin içer imiş her kim bu manâdan duyar Yunus bu sözleri kogıl kendözünden elin yugıl Senden ne gele bir digil çün Hak’tan ola hayr u şer