Ey Derviş Diyen Bana

Ey derviş diyen bana nem durur derviş benim Dervişlik yaylasında hareketim kış benim Kendözümü görürüm sallanuban yürürüm Buğz u kibr ü adâvet gönlümü almış benim Derviş adın edindim derviş donun donandım Yola baktım utandım hep işim yanlış benim Şeyhim kamudan ulu yolda uludan ulu Gönlüm idi kaygulu nefsim asâyiş benim Hırkam tâcım gözlerim fâsid işler işlerim Her yanımdan gizlerim bin bir fasid iş benim Yoldan haber sorarlar ayduram inanırlar Kalbim sâfî sanırlar vay ne düşvâr iş benim İçerime bakarsan buçuk pulluk nesne yok Taşramın kavgasından âlemler dolmuş benim Sûretim güler halka kanı ya kulluk Hakk’a Bu dirliğime baka hep işim yanlış benim Yunus aydur yârenler ey gerçeğim erenler Bu yolda olan haller Allah’a kalmış benim