Ey Dost Seni Sevelden

Ey dost seni sevelden aklım gitti kaldım ben Pınarları terk edip denizlere daldım ben Bir zerre aşkın odu kaynatır denizleri Düştüm aşkın oduna tutuşuban yandım ben Ol cânda ki aşk ola onda gussa olmaya Bu aşk bana gelelden gussam gitti güldüm ben Bülbül de âşık olmuş kızıl gülün yüzüne Gördüm erenler yüzün hezâr destân oldum ben Bu aşkı bana verdin ben niderem kendözüm İçim dışım nûr doldu dosta âşık oldum ben Sımasın pûtın nefsin abes kamu tâatin Onu sımağa çâre hele şimdi buldum ben Dünya cefâsın almak sonucu vefâ imiş Cefâyı viribenin seni satın aldım ben Bir kuru ağaç idim yol üzre düşmüş idim Er bana nazar kıldı taze civân oldum ben Yunus sen âşık isen adını miskin kogıl Cümlesinden ihtiyâr miskinlikte buldum ben