Ey Şahi Zeman

Ey şâh-i zemân birgün olur tahtdan uçarsın Giryân olarak akıbeti kabre göçersin Bu fânî cihân bây u gedâ şâhı da uryân Eyler de kara yerlere elbette geçersin Bu mâl ü menâl evlâd ıyâl fâide vermez Hisâb günü öz yavrularından da kaçarsın İncû ile elmasa zer ü sîme dayanma Hasret ile sen bâb-ı nedâmeti açarsın Zekât nâmını vermedin ey münkir-i menhûs Zannetme ki cennetdeki kevserden içersin Fakîrlere karşu yediğin dürlü taʻâmı Yarın sana Hakk’ın bu suâlinde nâ-çârsın Her kim ki bugün nefsine bir merhamet etmez LUTFÎ gibi bin dürlü nice derde dûçârsın