Gel Ey Nuri İman

Gel ey nûr-i îmân gönlüm senin aşkın safâsından Edüben zevk-ı rûhânî bulup şevkın şifâsından Zihî dilber sana nisbet nice Yûsufların husni Olur mevhûm huzûrunda Hudâ’nın Enbiyâsından Seni ey şâh-ı evreng-i risâlet bir Hudâ sevdi Bi-külli âlemin halkı senin nûrun zıyâsından Bu mihr ü mâh u encümler olamaz mihrine zerre Duramaz cümlesi karşu utanırlar zıyâsından Gürûh-i Enbiyânın server-i Serdârısın Ekrem Seni halk eyledi Allah o nûr-i Kibriya’sından Senin husnin kitâbını okurlar arş-ı a’lâda Bulurlar izzet ü devlet oluben âşinâsından Elâ ey cümlenin şâhı risâlet burcunun mâhı Bütün gözler bu dergâhı ümem ü Enbiyâsından Senin kadrin muallâdır livâü’l-hamd ile fermân Yedindedir kıyâmetde olup Hakk’ın atâsından Seni sevdi ve sevdirdi över Kur’ân’da bir Allah Sana kurbân olup cânım geçüp rûhi fedâsından İlâhî kemter-i müznib bu LUTFÎ’yi bu Sultâna Bu kadr ü kıymete bahş et geçüp cümle hatâsından