Geylani

Yedi iklimde sürülür, İşit erkân-ı Geylânî. Kamu büldânda kurulur, Hemin meydân-ı Geylânî. Ulaşır edene feryâd, Eder muztarlara imdad, Olur ona uyanlar şâd; Seri’ dermân-ı Geylânî. Tarîkına giren onun, Düşer aşkına Mevlânın, Olanı kul o Sultanın; Sever Yezdânı Geylânî. Eder irşad müridin ol, Olalım biz o Şâha kul, Hüdâ indinde çün makbul; Ki dervişân-ı Geylânî. Düşenin destini tutar, Yakın ırak demez yeter, Tarîkına girib ol er; Yücedir şân-ı Geylânî. Müridine cefâ eden, Kefen hazırlasın erken, İnan bu sözlerime sen; Açık bürhân-ı Geylânî. Çağır sen onu sıdk ile, Yetişir ol silah ile, Murâdın ne ise dile; Ki bol ihsân-ı Geylânî. Ki tablı çalınır her an, Yer ü göktedir ol Sultan, İşit bu sırrı et iz’an; Ki ol cânân-ı Geylânî. Müridîm tablı vur sen der, Kasidesinde hem ol pir, Seni tablım uyandırır; Budur fermân-ı Geylânî. Müridîm korkma der aslâ, Nasîrimdir benim Mevlâ, Size düşman olan zirâ; Olur düşmân-ı Geylânî. Demiş hem Hakka et ikbal, Tağanni ile çağır çal, Tarab et bahr-i aşka dal; Kerim Hannân-ı Geylânî. Onun devrişi Kuddûsî, Olalı arttı sevdâsı, Deyip teşvik eder nâsı; Olun yârân-ı Geylânî.