Gönlü Renksizlik Bürüdü

Gönlü renksizlik bürüdü insanlar hep yaşıd geldi Gözüm gönlüme yürüdü din dinsizlik eşid geldi Gördüğümü görmediler bildiğimi bilmediler Erdiğime ermediler çün ruhuma reşid geldi Karanlıkken aydın eden gündüzü nûra gark eden Var mı uyanıp seyreden gönlevime hurşid geldi Tevhit edip birlediğim sırlayıp da demediğim Avâm-ı nâsın gözüne türlü türlü çeşit geldi Düşündüm evvel ben yoktum elif ile bâ ya baktım Tevhit gözlüğünü taktım gönle sırrı işit geldi Halkı Hakk’la sarmaldım şirk askerin yağmaladım Bire nasıl iki deyim tevhit ile irşad geldi Söyledim gizli olanı vâhidi ehadı tanı Sarmış tevhid her bir yanı sırlar bugün küşad geldi Âlem ol Hakk’ın nefesi ben demek de neyin nesi Tenler ruhların kafesi şirki evden boşald geldi Kurtarınca ruhu tenden azad oldum nefs itinden Geçip gittim adı sandan gönlüme lezzet tad geldi Oldu gönlüm Hakk’a ma’kes o an geldi hatiften ses Gayrıdan ümidini kes kendini Hakk’a kat geldi Aradığım rengi buldum dâhî ben de renksiz oldum Yunûsî bak renksiz kaldım şükür ömrüme şad geldi