Gördüm ki İnsan Gafil

Gördüm ki insan gâfil Özünden haberi yok Mir’at eylemiş gönlü Nâzırdır oraya Hakk Nâsı seçmiş zâtına Vermiş sırrı bâtına Zâhir bâtıl bâtın Hakk Geç zâhir bâtına bak Gör sıfatını tende İdrak et zat-ı canda Gönül denen cevhere Bakar ayna olarak Vahdet mey’ini içip Beşeriyyetten geçip Hakk’la bâtılı seçip Hakk oluben vehmi yak Aç kulağın pendime Verme değer kendine Boyanıp Hakk rengine İradey O’na bırak Sözü bırak gel öze Takılma kaşa göze Refik olarak bize Tevhitten oku sebak Hakk yoluna girmezsin Ayândır O görmezsin Ne kadar da aymazsın Benlik etmeyi bırak Sormayasın Hakk nerde Hakk’a kendinsin perde Görürsen Hakk her yerde Bedenini eyle çâk Gönlünü ayna etsen Cilay muhabbet katsan Aşkı Hakk’la parlatsan Gelir gönlüne ezvak Düşün hele yoksun bak Vâcibel vücuttur Hakk Damlay geç ummâna bak Yaşa sen hiç olarak Yunûsî’yi miskin nist Ayıkamaz dâim mest Olmuşam dost ile dost O ben ben O olarak