Güvenme Güzelim

Güvenme güzelim mâle devlete Birgün olur elden gider devletin Ömrün hebâ edüp düşme zahmete Ellerin elinde kalur servetin Bu dünyaya hizmet eyledi binler Cânlar fedâ etdi nice yüzbinler Kara günler gördü zülf-i sünbüller Herkesin eline verdi himmetin Şân u şerâfeti dünyânın kandır Ademler öldürür kanlı mekândır Devleti serveti âb-ı revândır Boş yorulma boşa gider gayretin Nice bin Rüstem’ler Husrev ü Dârâ Nice bin İskender rûy-i dilârâ Nice bin Yûsuflar cemâl-i havrâ Terk etdi gitdiler şân u şöhretin Semâya uçardı taht-ı Süleymân Yüzlerce yaşadı hazret-i Lokmân Bakdılar ki değil bu dârü’l-emân Bırakdılar saltanat u şevketin Hayder-i Kerrâr ki şâh-ı velâyet Allah’ın arslanı mihr-i şecâat Enbiyâ evliyâ çekdiler zahmet Dutar mı bu gaddâr senin hurmetin Gül-gülistân yüzlü şehzâdeleri Cemâl-i cânâne cân-dâdeleri Dîdâr-ı dilbere dil-dâdeleri Bir avuç toprakdır dedi kıymetin LUTFİYA misâfir-hânedir bu hân Aldanma verse de dürr ile mercân Emânetdir sana tendeki bu cân Ona göre iş dut anla mühletin