Habiba Sen Hüda'nın

Habiba sen Hüda’nın nûr-u zâtıyla münevversin Kamu âlemlere rahmet Şefi’-i rüz-u mahşersin! Sen olmasan yaratmazdım dedi eflâki Yezdân, Vücûd-u kâinatın bâisi Şah-ı serversin! Ki kendi nûr-u pâkinden seni halk eyledi bizzat, Yere düşmez idi sâyen küdûretten mutahharsın! Halâyık iktibâs etti senin nûrundan envârı, Kamuya vâsıta oldun bikülli halka rehbersin! Dahi rûh-u şerifin yaratıldı cümleden akdem, Nebiler hâtemisin çünki dünyada muahharsın! Sana ikrâm için Hak ümmetini eyledi tehir, Onun dostları içinde ki sen muhtâr-ı behtersin! Turâb içinde çok meksetmesinler için etti ol, Beher halde muazzezsin müşerrefsin muzaffersin! Cemi Enbiya ümmetleri mahşerde kırk saftır, Senin seksen dûrur ümmet yönünden dahi eksersin! Ne mümkün söylemek na’t-i şerifini kemâl üzre, Hüda dost ittihaz etmiş Halilullah-ı Ekbersin! Bilirler illet-i ğâibe olduğunu halk cümle, Bu Kuddûsî dahi böyle bilir çün günden azharsın!