İbret Al Azizim

İbret al azizim; gel bu devrandan Sana hiç fayda yok seyr-ü seyrandan Gün olur göçersin dehr-i virandan Ayırma gönlünü emr-i Kur’andan Dünyada baki mi sanırsın insan Âbâ-ü ecdadın hâk ile yeksân Zikrile, şükrile dönmezse lisan Ya iyman zayıftır, ya akıl noksan Bak, geldi geçiyor gençlik âvanın Haniya nerede yârân ihvânın ? Yakında senin de kalkar kervanın Bu yolda kılavuz ancak iymanın Rabbini bilmektir en büyük irfan Rabbini bulmaktır irfana bürhan Tecelli etmezse rahmet-i Rahman Âkibet mutlâka hicran ve husran Emrini, nehyini beyan eyledi Sevdiği kulları ayân eyledi Bay ile gedayı seyyân eyledi Kadrini bilmeyen ziyan eyledi O ihsan eyledi, sen isyan ettin O âsân eyledi, sen nisyân ettin O iz’ân eyledi, hezeyan ettin Ömrünü gafletle girizân ettin Arkadaş; bu dünya yalandır yalan Ölümden ders alır akıllı olan Malını, mülkünü ederler talan Kalırsın ortada giryevü nâlân Kazanla teneşir ederler ilân Evinde yükselir nâle-vü efgan Toplanır kapına emsal-ü akran Olursun âhiret yoluna revan Tâbutun içinde nihan-ü pinhân Bir namaz vaktince olursun mihman Karşında saf tutar ahbab-u yârân Musallâ taşında olur imtihan Kabir var, hufre-i nâr-ı niyrândır Kabir var, ranza-i bağ-ı cinandır Kabir var, mü’mine dâr-ül-emandır Kabir var, münkire zâr-ü zindandır Koyarlar mezara seni perişan Başına dikerler bir küçük nişan Kalbini Kur’anla etmişsen rahşân Kabrini melekler eyler dırahşân Ey AŞKİ hayır yok fâni cihandan Gelenler gidiyor bir bir bu handan İymana, Kur’ana bağlan ki candan Dâreynde olasın şâdan-ü handân