Medet Ey Kafile

Günâhım durmayıp artar, çoğa vardı adedi; Beni bu deşt-i dalâlette bırakma ebedi, Sensin ey nûr-u kerem, cümlemizin mu’temedi; İntisabım sanadır, işte elimde senedi; Meded ey kafile sılâr-ı rüsül, huz bi-yedi.. Reh-i isyan-ı dalâlette gezerdim evvel, Kararıp çeşm-i basiret, sönüverdi meş’al; Emel-ü akl-u hayatım olur iken muhtel, Ararım çıkmaya bir yer, bana yoktur bir el; Meded ey kafile sılâr-ı rüsül, huz bi-yedi.. Kendimi, nefse uyup râh-ı dalâle saldım, Gece gündüz gaflet edip çerh-i günaha daldım, Âkıbet, tâb-ü tüvân gitti de bi-tâb kaldım, Şafi-i zenb-i azimsin, bu peyamın aldım; Meded ey kafile silâr-ı rüsül, huz bi-yedi.. Tuttuğum râh-ı dalâlet beni etti ilka, Bu derin kuyudan çıkmak olur mu acaba, Senden imdad-ü kerem olmaz ise vâ hayfâ, Çesm-i canım eşk yerine dökmede kan subh-ü mesâ, Meded ey kafile sılâr-ı rüsül, huz bi-yedi.. Bikesim, çâre-i tahsilim elimde mefkud, Mücrimim, cürm-ü günahım bilirim nâ-mâ’dud, Bu gidişle helâkim ise mukarrer-ü meşhud, Yalnız Zât-ı keriminde ümmidim mevcud, Meded ey kafile sılâr-ı rüsül, huz bi-yedi..