O Kadar Mahvu Fena

O kadar mahv u fenâ oldum ki bilmem kendimi Şem’a-ı nûr-ı ezel gark itdi aldı adımı Nefha-ı Leylâ ile yandım bugün âteşe ben Âh idüp Mecnûn gibi hem ağlarım bir yâreden Nokta-i ruhsârı tutdı enfüs ü âfâkı hep Bakdığımca görünür dâ’im bana ol gonca-leb Emr-i “ kûn berden ve selâmâ “ vuslat-ı mahbûb-ı cân Oldum İbrahim bugün ben nâr-ı aşk oldı vatan Doldı sırr-ı eşk-i hûn-âbla ser-â-ser heft cihân Kıpkızıl renge boyandı yâ nice hep în u ân Bakdığımca gonca-gül eyledi şerh derdimi Leb-i goncada göründi çeşmimin hem merdümi Bülbülüm ol goncaya subh u mesâ âh eylerim Gark-ı tufân-ı belâyım bilmezem ne âdemim Ol Fedâî’yem ki olmuş zülf-i mahbûb âşinâ Âteş-i külhân ile dâ’im göründüm her zamân