Sen Her Şeyhe Verme Dil

Sen her Şeyh’e verme dil herkes kâmil olamaz Gözükse de hâli hoş sırrı mânâ bilemez Deme ha mutasarrıf kolay olmaz tasarruf Tasarruf olmayınca Hakk’a vâsıl edemez Şeyhi kâmil olanın müridi olgun olur Şeyhi nâkıs olanlar vahdet hâlin bilemez Olsa açık ten gözü dâhî nûrânî yüzü Görmeden gönül gözü hikmetleri göremez Sözü hoştur gönlü boş sevdâsıdır olmak baş Gâyesidir yemek aş mânây gönle veremez Onun ilmi kesbîdir halleri çok resmîdir Varsa hâli kısmîdir hikmet gülün deremez Dediklerim gerçek bak infâk eder isâr yok Malı canu ister Hakk hepisini veremez Yol vahdetle açılır Hakk’la bâtıl seçilir Bütün vardan geçilir Şeyh’siz olan geçemez Yunûsî şükür eder gece gündüz Rabb’ine Buldu vahdet ehli Şeyh başka bir şey istemez