Söyler

Eyâ sen sanma kim senden bu güftârı dehân söyler Veyâ terkîb olan unsur yâhud lahm-i zebân söyler Seni evvel sana bildirmek murâdın kasd edüp Mevlâ Anâsırdan giyüp bir don yüzünden tercümân söyler Hayâl-i zıll yeter ‘ibret görünen hayme-i tende Değildir nutkeden sûret derûnunda duran söyler Şular kim bilmedi nefsin “aref”den almadı dersin Değildir Hakk’a ‘ârifler özün bilmez yalan söyler Kimindir bunca cümbüşler kimindir nutkeden cevher Özünden olmadın ‘ârif özünden özge kân söyler Yaratdı cümle eşyâyı özün pinhân edüp anda Göründü nice bin yüzden velî kendi nihân söyler “Sekâhüm Rabbühüm” hamrin içen ‘âşıklar ey Nakşî Erer ma’şûkuna anlar mekândan lâ-mekân söyler