Vaiz

Bugün bir meclise vardım oturmuş pend eder vâiz Okur açmış kitâbını bu halkı ağladır vâiz İki bölmüş cihân halkın birini Cennete salmış Eliyle kürsüden birin Tamûya sarkıdır vâiz Çıkar ağzından âteşler yakar şeytân-ı mel’ûnu Sanasın yedi Tamûnun azâbı kendidir vâiz Tamûya şöyle doldurmuş içinde yok duracak yer Ana yerleştirir halkı aceb hizmettedir vâiz Yaraşur vâ’z ana hakkâ ki yanar yakılur her dem Niyâzî’nin hemen ancak cihanda adıdır vâiz