Ya Neden Terki Diyar Etdin Gönül

Yâ neden terk-i diyâr etdin gönül Gül yüzün böyle gubâr etdin gönül Derd-i dilber mi zebûn etdi seni Âlemi başıma dâr etdin gönül Bu kadar yandın yakıldın yâr içün Ya seni halk etti mi Hak nâr içün Yoksa geldin âleme bu zâr içün Mülk-i cánından güzâr etdin gönül Derd ocağına kayılmışsın meğer Âhın oku her seher arşa değer Bu revîşin dillere âteş eker Herkesi cândan bîzâr etdin gönül Aşkın odu yakdı cân u bedenim Te’sîr-i derd LUTFÎ mahvetdi tenim Yâr diyor ki men seninem sen menim Sen yine derdin hezâr etdin gönül