Zümrei Uşşakın Olur

Zümre-i uşşâkın olur, Cümle günâhı hasenât! Sanmaki Uçmak’da bulur, Aşksız olanlar derecât! Mü’mini aşk muhlis eder, Mürşid alıp onu yeder, Tutub elin dosta gider; Olur o kul âşık-ı zât! Çünki ibadetde riyâ, Eden olur tarda sezâ, Sevmez onu bil ki Hüdâ; Yerini eyler derekât! Eyleyen İblis’i harun, Etmediği aşka düğün, Kılmadı aşk bağrını hun; Bulmadı hiç îmân sebât! Olsa idi aşkı eger, Şirkten eder idi hazer, Olmaz idi ehl-i sakar, Bulur idi fevz ü necât! Adem’e çün eyledi kin, Benlik edib oldu laîn, Eylemeyüb secde hemin Etti ğavâyat iki kat! Aşk oduna yanmamağın, Bâde içib kanmamağın, Kibr edip utanmamağın; Kârına erişti şitât! Yok idi Bel’am’da dahi, Zerrece aşk dinle ahî, Eyledi ucbun vasahi; Misl-i hamir fi-l felevât! Red edûben onu Hüdâ, Kıldı makamını lezâ, Kalmadı hep oldu hebâ; İlm ü amel savm ü salât! Her kimi kim sevse Hüdâ, Aşkın ona eyler atâ, Gönlü bulur zevk u safâ; Vermeye aşk u neşevât! Kıldı sâfî Adem’i aşk, Oldu onun hemdemi aşk, Verdi hemin hoş demi aşk; Gitti kamû gam kasâvat! Verdi terakki ona hem, Aşk-ı aziz anladı hem, Zellesine etti nedem; Yok bu sözümde şübühât! Cümlemiz ceddidir o zât, Bulmuşuz onunla hayat, Ederiz ona salâvât, Küllü aşiyy ve ğadavât! Etme bu Kuddûsî’ye sen, Buğuz adâvet kötü zan, Hakdır ona aşkı veren; Kıldı enîs fi-l halevât!