Vardım ki

Vardım ki yurdundan ayak göçürmüş Yavru gitmiş ıssız kalmış otağı Camlar şikest olmuş, meyler dökülmüş aman aman aman hey Sakiler Meclisten Çekmiş Ayağı Muskam sabrımdır benim, acılar konuklarım Alnında rüzgârlar damıtan bir deli çocuğum ben. Hançerler arar beni, bir de gül demetleri Bir dağ çocuğunun şehre düştüğü gündür Sessizlik çöller kadar ve barınaksız acılar Dağların oyuğundan fırlamış Çoruh nehri Ben onun kadar asi ve onun kadar deli Rüyamda yakar beni bir okyanus özlemi Sanırım ki her sabah Çoruh bende dinlenir Gizemli sofralara çağırır şehir beni Üstüste yan yana rakamlar tutar ellerimi Ben bir deli çocuğum ben bileme öğrenemem inceden zar tutmayı Söğüt dalları gürgen ağaçlar ben Şehit Osman dağından koparılan bir sayha Ceplerimde şair Zihni’den mısralar