Ben Beni Benim Sanırdım

Ben beni benim sanırdım Bildiklerim evhâm imiş Bende görünen benliğim Anladım ki yalan imiş Varlığım yok önden sona Cism ü cânım kurbân ona Bu işe ben kaldım tona Bende varlık gümân imiş Yerlere yüzüm sürdüğüm Firakıyla cân verdiğim Vaslına erem dediğim Cânım içinde cân imiş Subh-u mesâ efgânıma Suz-i dil-i hicrânıma Hem cân veren bu cânıma Başka değil cânan imiş Dosttan geldim yolum dosta Gelir bana bir gün posta Çağırırlar beni dosta Veren alan ol Hân imiş Hâlidâben hayretteyim Sanırdım ki gurbetteyim Şimdi bildim vuslattayım Bilmek bunu irfân imiş