Eya Sen Sanma Kim

Eyâ sen sanma kim senden bu güftârı dehân söyler Veyâ terkîb olan ‘unsur yahûd lahm-ı zebân söyler Seni ol sana bildürmek murâdın kasd idüp Mevlâ ‘Anâsırdan giyüp bir ton yüzünden tercemân söyler Yaratdı cümle eşyâyı özin setr eyleyüp anda Göründi niçe bin yüzden velî kendi nihân söyler Olar kim bilmedi nefsin ‘arefden almayup dersin Degildür Hakk’a ‘ârifler özin bilmez yalan söyler Kimindür bunca cünbüşler kimindür nutk iden gevher Özinden olmadun ‘ârif ki senden özge kân söyler Hayâl-i zıl yeter ‘ibret görünen hayme-i tende Degildür nutk iden suret derûnunda devrân söyler Sekâhüm Rabbühüm hamrın içen ‘âşıklar ey Nâkşî Olurlar bî-mekân anlar mekândan lâ-mekân söyler