Beni Bihuş Eden

Beni bîhûş eden ol sâki-î şûh-ı dilârâdır Lebi mey ârızı mînâ kadi bir serv-i ra’nâdır İşitmem sözlerin nâsıh derûnum va’zını sığmaz Tenimde hâlî bir yer yok lebâ-leb aşk u sevdâdır Kemâl-i hüsnünü görmüş girif-târ olmayan kimdir Sanâ ey nâzenîn hûr u perî bi’l-cümle şeydâdır Gül-i ruhsârını göster ki erbâb-ı safâ bilsin Beni âlemde rüsvâ eyleyen ol rûy-i zîbâdır Ne bâkem zulmet-i şebden habîbim şem’a hâcet yok Hayâl-i ârızınla hâne-i kalbim mücellâdır Ğubâr-ı hâk-i râhın isteyip ağlar gözüm yoksa Cihânın zulmet ü nûruna ülfetten müberrâdır Ne Ferhâd u ne Mecnun sen gibi zâr olmamış Es’ad Meğer sen sevdiğin dilber ne Şîrîn’dir ne Leylâ’dır. Olsaydı eğer nâz ile ar’arda temâyül Eylerdi kad ü kâmeti cânâna temâsül Sevdâ-yı cünûn aklım alıp çöllere saldı Ettikçe bu mahbub-ı cihan bunca tecâhül Mûy-ı siyehin vasfına âğâz olunursa Câiz görülür devr-i teselsülle tetâvül Etmem emel-i sıdk-ı sefâ ben o gedâdan Can virmede cânâneye eyler ki tekâsül El çekmez o meh-pâre bana cevr ü cefâdan Ma’şukalara resm imiş ey dil şu te’âmül Tumar-sıfat tay olunur şöhret-i Mecnun Dillerde benim kıssam eğer itse tedâvül Es’ad gül-i ruhsarına hayli bakabilmez Çeşmân-ı siyâhın olalı çifte karavul