Ey Gönül

Ey gönül niye hep böyle avaresin. Yüreğin perişan pare paresin. Bulaşmaz mı elin hiçbir şifaya Bunca köşk, içinde bir viranesin Sorsalar bir gün, ne diye derdin Hani sen yalnızca onu severdin Bunlara cevaben neler söylerdin Işığa yabancı bir pervanesin Bulunur mu âlemde böyle bir yürek Sana bu işte bu dostluk gerek Sarıl kullarına öteyi bırak Ama sen ama sen bir biçaresin Hadi gel teslim ol ehline kalbin Geçmeden eline nihai celbin Bu sevda tahtına hiç durma gel bin Yoksa dilde onulmaz bin bir yâresin Sevgiyi sevgiye aşkla sarmışlar Muhabbeti gözyaşıyla karmışlar Kaç yüz binleri derinden çıkarmışlar Sense hala nefsinde bahanesin