İbrahim

Yaşıyorken mağarada İbrahim arıyordu bir tek olan Allahı Karanlığında gecenin İbrahim bakıyordu yıldızlara İbrahim Parlayan kameri gördüğü zaman zannetti ki odur beni yaratan Umutlar yıkıldı sabah olunca dedi Rabbim bu değildir İbrahim **** Güneş doğdu aydınlattı her yanı yükseldi yükseldi ve sonra battı Anladı ki veremez o bu canı buldu o vakit yaratanını Gitti şirkten azgın olmuş topluma dedi tapmayın bu cansız taşlara Yönelin siz ibadete Allaha karşı çıktı putperestin putuna **** Baltayı aldın eline İbrahim putları kırıverdin sen İbrahim Allahı zikretmeyen gönüllere büyük bir korku saldın sen İbrahim Nemrut’a başkaldırınca İbrahim odunlar toplandı ateş yakıldı İçine can İbrahim’im atıldı Nemrut’lar davayı bitirdi sandı **** Allah ahdini yerine getirmişti ateş gül bahçesi oluvermişti İbrahim’e selam edip sönmüştü bunu Nemrut dâhil herkes görmüştü