Efendim

Efendim Hiç Solmasaydı güneşe ışık salan yüzün Ve gül kokulu o yüzünde karar kırılmasaydı hüzün Efendim Önce annemden öğrendim adını Annemden öğrendim annesiz kaldığını Önce o gösterdiği parmağından ikiye bölünen ayı Önce ondan öğrendim adını duyunca ağlamayı Ondan öğrendim Efendim Ondan öğrendim Halime’nin yurdundan misafiri olduğun evin bahçesinde ellerini çırparak koşarmışsın uçarmış kuşlar bilmem ki o bahçe hala seni bekler mi? Efendim O gün seninle oynayan kuşlar mıydı melekler mi? Neccar oğullarının o yurdunda Adiyy bin Neccar’ın havuzunda yüzmeyi öğrenmişsin Ondan öğrendim gölgesi olmayan tek çocuk senmişsin Efendim annemden dinledim sınırsız şefkatini Ordunla birlikte çölde yürürken yavrularını emziren bir köpek görmüşsün O ürkmesin diye başına bir nöbetçi dikmişsin Ordunun yönünü değiştirmişsin Annemden dinledim efendim Medine’de bir bahçeye girmişsin Deve seni görünce yavaş ve ürkek yanına sokulmuş sanki kulağına bir şeyler söyler gibi durmuş Sahibini sormuşsun sonra buyurmuşsun Deve bana sahibini şikâyet ediyor hem az yiyecek veriyor hem de çok çalıştırıyormuş. Efendim hiç solmasaydı Güneş’e ışık salan yüzün Gül kokulu o yüzünde karar kalmasaydı hüzün Annemin kalbindeki şefkattesin Şefkati inzal rahmettesin Annemin kalbindeki şefkattesin Şefkati inzal rahmet desin Uğruna can verdiğim kavuşmamdasın Candasın canandasın canım benim Uğruna can verdiğim kavuşmadasın Candasın canandasın canım benim