Tevhidin İki Burhanı Muazzamı

Şu kâinat tamamıyla bir bürhân-ı muazzamdır. Lisan-ı gayb, şehadetle Müsebbihtir, muvahhiddir. Evet, tevhid-i Rahman’la, büyük bir sesle zâkirdir ki: “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Bütün zerrat hüceyratı, bütün erkân-u a’zası birer lisan-ı zâkirdir; O büyük sesle beraber der ki: “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” O dillerde tenevvü’ var, o seslerde merâtib var. Fakat bir noktada toplar, onun zikri, onun savtı ki: “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Bu bir insan-ı ekberdir, büyük sesle eder zikri; bütün eczası, zerratı, küçücük sesleriyle, o bülend sesle beraber der ki: “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Şu âlem halka-i zikri içinde okuyor Aşrı, şu Kur’an maşrık-ı nûru, bütün zîruh eder fikri ki: “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Kulağı ger yapıştırsan, şu Furkan’ın sinesine, derinden tâ derine, sarihan işitirsin semâvi bir sada der ki: “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” O sestir gayeten ulvî, nihayet derece ciddî, hakikî pek samimî, hem nihayet mûnis ve mukni ve bürhânla mücehhezdir. Mükerrer der ki: “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Yemin olan şimalinde, eder vicdanı istişhad. Emâmında hüsn-ü hayırdır, hedefinde saadettir. Onun miftahıdır her dem ki: “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Evet, vesvese-i sarık, bâvehm-i şüphe-i tarık, ne haddi var ki o mârık, girebilsin bu bârık kasra, hem şârık ki, sur sûreler şâhik, her kelime bir melek-i nâtık ki: “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!”