Ayş İçin Bir Turfa

Ayş için bir turfa menzildir bahâr eyyâmı bâğ Anda tutsun gonce-veş her kim ki ayş ister otağ Gonceler açıldı seyr-i bâğ edin ey ehl-i dil Kim görüp güller gönüller açılan çağdır bu çağ Senden ey bülbül füzûndur bende mihnet fasl-i gül Sensin ü bin tâze gül hâlâ ben ü bin tâze dâğ Bâğa servim geldiğin bilmiş seherden şâh-i gül Rûşen etmiş reh-güzârı üzre her yan bin çerâğ Çekseler zencîr ile gül-zâre gitmen kim bana Sünbül-i zülfün firâkından müşevveştir dimâğ Mevsim-i güldür velî gitmen çemen seyrine kim Ravza-i kûyun bana ol seyrden vermiş ferâğ Mahrem olmaz rindler bezminde mey nûş etmeyen Ey Fuzûlî çek ayağ ol bezmden ya çek ayağ Fuzuli