Çün Doğup Tuttu

Çün doğup tuttu cihân yüzünü hüsnün güneşi Kim ola sevmeye bu vech ile sen mâhveşi Türk ü Kürd ü Acem ü Hind’i bilir bunu ki sen Hâşimî’sin Arabî’sin Medenî’sin Kureşî Sen emîre kul olan her ne kadar müdbir ise Bende-i mukbil olur misl-i Bilâl-i Habeşî Dîg-i hikmetde pişirdi çün senin sevgini Hakk Cebraîl olsa nola matbahının hîme-keşi Yerdeki da’veti fevt ola gidem deyu göğe Bağladın beline ey nûr bilâ-sâye taşı Sensin ol püşt ü penâh-ı melek ü ins ü perî Enbiyânın güzeli sevgilisi hûb u hoşı Üzülüp ırk-ı Ebû Cehl gibi ebter olur Sen Ebû’l-Kâsım ile kim ki tutarsa güreşi Lâle benzer ki gül-i rûyuna indirmedi baş Mug-ı hindû gibi yandı kararıp içi dışı Kesilip başın ayakda göriser her ki senin Yüzün izine sürüp koymaz ayağına başı Parmağından akıtıp âb-ı revân-bahşı revân Nice yüz bin kişiden def’ idisersin ataşı “Ve’d-duhâ” verdine “Ve’l-leyl” okuram sünbülüne Rûşenî virdi budur küllü “gadâtin ve aşî”