Düşdü Çün Kim Kerbela'ya

Düşdü çün kim Kerbelâ’ya gözleri şehlâ Hüseyn Kâinâta lerze düşdü dediler hep vâ Hüseyn Akdı ol dem Kerbelâ deştinde tûfân-ı belâ Al kızıl kân içre kaldı ruhleri hamrâ Hüseyn Her Muharrem cem’ olup anda gürûh-i âşıkân Âh u feryâd eyleyüp derler kamusu yâ Hüseyn Çekdiler tîğ-ı cefâyı dûdmân-ı Hayder’e Âşıkân kanlar döküp çağırdı vâveylâ Hüseyn Mâtem-i âl-i abâ’çün geydi mü’minler siyâh Şâd olup bu vak’adan hep zümre-i a’dâ Hüseyn Şevketâ bu vak’adan kan ağlamak hengâmıdır Kerbelâ’da oldu sergerdân kadd-i bâlâ Hüseyn