Evveline Olmadı Hiç İbtida

Evveline olmadı hiç ibtidâ Âhirine dahi yokdur intihâ Zâhir ü bâtın sana hep muntazır Bâb-ı fazlından ider külli recâ Ey Kerîm Allah Kuddûsü’s-Selâm V’ey Rahîm ü Hâlik-ı arz u semâ Mâlike’l-mülk-i hakâyık-ı ins ü cân ‘Arş u kürs levh u kalem tahte’l-‘ulâ On sekiz bin ‘âleme sensin ilâh Râzıkı hem hâfızısın ey Hudâ Sensin ol cebbâr-ı ‘âlem zü’l-celâl Kahr idersen yek nefes olur fenâ Cins ü mislin yok nazîrin bir dahi İllâ mahbûbun Muhammed Mustafâ Nûr-ı vechinden anı vâr eyledin Sevdin anı derdlere kıldın devâ A’zam-i şânın bilinmeklik muhâl Şerh olunup dile gelmez Kibriyâ Geldi her kim ‘âleme her kim gele Nûr-ı vechinden olurlar âşinâ Nûr-ı zâtın kıble kıldın cânlara Bendesidir enbiyâ vü evliyâ Bahr-ı zâtından haber bilmekliğe Bulmadı yol ger velî ger enbiyâ Bahr-ı mutlak lâ-te’ayyün künh-i zât Vasf olunmaz niçedir ol Hû bekâ Dembedem der tapuna “tübtü ileyk” Secde kılmış pâyine nûr-ı ‘amâ Öyle olsa işbu remzi anlayan Eylemez bundan öte çûn ü çirâ Bu Sinân Ümmî temennâ kıldığı Pâk zâtından hemân ancak rızâ Ümmi Sinan