Ey Hüdavenda Tüvana Padişah

Ey Hüdâvendâ tüvânâ pâdişâh Yerde gökde senden özge yok ilâh Yoğ iken eşyâyı îcâd eyledin “Kün” dedin vîrânı âbâd eyledin Sakf-ı merfû’u yaratdın bî-sütûn Döşedin altına arzı fevk-ı nûn Zîr ü bâlâ çün bezendi bî-kusûr Birisine dön dedin birine dur Döndü gök emrinle tutdu yer karâr Pes hüveydâ oldu leyl ile nehâr Çün bu kesret ‘âlemi buldu vücûd Vahdet-i zâtına oldular şuhûd Şâhid iken sana eşyâ her ne vâr Bu ‘acebdir kim olupdur perdedâr Fi’line ekvânı kıldın hoş nikâb Nitekim evsâfına fi’lin hicâb Perdedir hurşîd-i zâtına sıfât Nicesi derk ede ‘ayn-ı mümkinât Pes gânîsin cümleden ey lâ-yezâl Nisbet olmaz sana zıdd ile misâl İns ü cinn ü vahş ü tayr ile hevâm Hûn-ı fazlından doyarlar bi’t-tamâm Bâb-ı feyzinden dilerler ihtidâ Aç u muhtâcın-dürür şâh u gedâ Bir-dürür sana Süleymân ile mûr Gelseler dergâhına gördükde zor Cümlenin mescûdu sensin bî-riyâ Sana lâyıkdır celâl ü kibriyâ Nâtık u sâmit hep müsebbihdir seni Cümle sâildir kapında ey ganî