Gel Ey Gönlüm Benim

Gel ey gönlüm benim bîhûde durma Hudâ zikrine meşgûl ol oturma Çün Allah eylediser cümle vârı Bir emr ile senin hükmünde cârî Senin içün yaratdı halkı Hâlık Seni kendü içün sen anla bayık Sana lâyık budur ol ola zikrin Demâdem zâhir ü bâtında fikrin Hüve’l-Hayyu oku sen “lâ ilâhe” Hem “illâ Hû” ile iriş bu râhe Dahi “ved’ûhu” hem sen “muhlisîn” di “Lehü’d-dîn” olsa tan mı mâ u tîyn di Bu bir âyet durur kim anla ey cân Buna olmaz nazîr ü misl ü akrân Kamu ef’âl ile zât u sıfatın Budur aslı hayât ile memâtın Kemâl ile bunu bilen kişiler Gerek erkek ola vü ger dişiler Me’âd ü mebde’i anlarlar el-hak Beher şeyde usûlü fer’i mutlak Velî bundan olan gâfil gümânsız Sanasın bir kuru tendir o cânsız Ki zîrâ nefy ile isbâtı bilmez Sıfâtı bilmeyen ol zâtı bilmez Sıfat âsârıdır ef’âl-i ‘âlem Mu’ayyen zâtıdır Havvâ vü Âdem Bu esrâr u bu envâr u bu iş’âr Tükenmez niçe bin yıl olsa tekrâr Velâkin dinle Gurbî’nin sözünü Ola kim bulasın kendü özünü