Gurbet Ruhumda Poyraz Gibi

Gurbet rûhumda poyraz gibi esdiydi bir gün, Hazan, türküler söylüyordu; yerlerde yaprak.. Sînemde bir inilti hâlâ o hicranlı dün, Gönlüm tıpkı hafakanla dalgalanan bayrak… Daldım eski günlerdeki derin melâlime, Kandan bir lücceydi âdeta gördüğüm yerler. Ürperdim, bir kere daha acıdım hâlime, Geçince birer birer hayâlimden o günler… Gerçi yine bir gurbet hüznü var sînelerde, Poyraz biraz serince okşuyor çiçekleri; Perde perde neş’enin çağladığı her yerde, Gamlı bir melodi susturuyor böcekleri. Ama, o hep kasvetle esip gelen hicranlar, Artık göç edip gittiler bir başka diyara; Asırlardan beri gerçeği sarsan hazanlar, Birer birer savulup yol verdiler bahara… Şimdi dertli sînemin o eski huysuzluğu, Yalnızlık, gecelerimde vefâlı arkadaş.. Ve çöllerdekine denk gönlümün susuzluğu; “Az ağrı, âsân ölüm” ve iman ola yoldaş..!