İbadet

İbâdet tövbeden sonra olur bil İbâdetle kişi Hakk’ı bulur bil İbâdet itmeyen her câhil ahmak Cehennem cânına irmek muhakkak İbâdetdir cemî’i yerde makbûl Yakınlık anın ile buldu her kul İbâdetsiz olan âdem değildir Hudâ’nın sırrına mahrem değildir İbâdetle olur her derde dermân Olur nefsiyle hem Şeytân perîşân İbâdetle olur her müşkil âsân Dahi hem hâlis olur dîn ü îmân İbâdetden yeğ olmaz bir iş ey cân Gel imdi sen ibâdet eyle her ân İbâdet üzredir dâim melekler Anınla devr ider işbu felekler İbâdetden sakın dûr olma ey yâr Ki zîrâ ‘abdidir Hakk’ın ne kim var İbâdetler iden dâim Hudâ’ya İrişir ‘âkıbet fevka’l-‘ulâya İbâdet ‘âleminde gel emîr ol Gerekse pâdişâh ile vezîr ol İbâdet şehrine iriş idüp sa’y Sana irişmeden bir gün ol ey vay İbâdet yoluna gel kıl sefer sen Eger dîdâr-ı Mevlâ’yı dilersen İbâdet kıl sivâdan eyle perhîz Eğer irmek dilersen Hakk’a sen tîz İbâdet bâbıdır bâb-ı ilâhî Bulan anın ile buldu İlâh’ı İbâdethânesidir Tûr-ı hâcât Kabûl olur anın ile münâcât İbâdet eyleyen cânlar riyâsız Hünermend oldular anlar bahâsız İbâdetde bilüben Hakk’ı hâzır Sen anı görmeden ol sana nâzır İbâdâta velî gel olma mağrûr Sonunda olmayasın tâ ki makhûr İbâdâtın kamu taksîre kâbil Bilüp andan ibâdet eyle hâsıl İbâdet niçe türlü olur ammâ Bize Kur’ân ile kılmakdır evlâ İbâdet emridir Bârî Hudâ’nın Dahi hem sünnetidir Mustafâ’nın İbâdet Gurbiyâ farz ile sünnet Edâsına hemân sen eyle himmet İbâdet itmeğe Hakk’dan ‘inâyet Demâdem isteyüp bul sen hidâyet