Neylersin

Berü gel terk it ey gönlüm ‘abes sevdâyı neylersin Ferâgat kûşesin tut bu fenâ dünyâyı neylersin Cihânın şâhı ger olsun vezîr ü mîr ü kâdısı Hebâdır cümlenin ‘ıyşı kuru gavgâyı neylersin Ve ger şeyh ü mürîd olsun sana ne fâide andan Kamu sûretle ma’nâdan geç ol da’vâyı neylersin Bilirsin âb ile âteş Hakk emriyle olup ezdâd Birikmez bir yire çünki olar fetvâyı neylersin Özün bil Hakk’ı istersen sivâya kec nazar kılma Ki Gurbî cümle Hakk’dandır bular takvâyı neylersin