Rengi Ruyundan Dem Urmuş

Reng-i rûyundan dem urmuş sâgar-ı sahbâya bah Âf-tâb ile kılur da’va tutulmuş aya bah Ey selâmet ehli ol ruhsâra bakma zinhâr İhtirâz eyle melâmetten ben rüsvâya bah Şem’ başından çıkarmış dûd-i şevk-i kâkülün Böyle kûteh ömr ile başındaki sevdâya bah Bildi aşkında nemed-pûş olduğum âyîne veş Rahm edip bir kez bana bakmaz bu istiğnâya bah Sînemi çâk eyle gör dil iztırâbın aşktan Ruvzn aç her dem hevâdan mevc uran deryâya bah Ey diyen kim şâm-i ikbâlin ne yüzden tîredir Sâye salmış aya gul kisûe-yi anber-sâya bah Ey Fuzûlî her nice men’eylese nâsih seni Bakma anun kavline bir çehre-i zibâya bah Fuzuli