Söyle Ey Bülbül

Söyle ey bülbül ki bugün tâze güller çağıdır Hep bezendi rengi sarısı kızıl ü ağıdır Hûriler gibi donanup çıkdı her türlü çiçek Hem akarsular sanasın selsebîl ırmağıdır Bir nazar kıl ol Rahîm’in rahmeti âsârına Kim bugün bu cümle ‘âlem misl-i cennet bâğıdır Gör ki niçe kıldı ölmüş yerleri diri geru İşlenen bu kamu kudretler o şâh yasağıdır Emr ider gün nûru birle giderir dün zulmetin Viriser yaz çerisiyle kış çerisin dağıdır Yine bugün hem teferrüccîlere ârâmgâh Su kenârı vü ağaç gölgesi bâğ bucağıdır Kumru vü dürrâc dudu vü hezâr dâstânların Yerleri alma vü nâr ü şeftali budağıdır Bâğda her servi çınarı raksa koyup oynatan Yerlerin gökleri birle suların çok çağıdır Tan yelidir hoş nefes birle ki mağrûr olmanız Çün bahâr üzre hazân yelleri gâlib yağıdır Bâğ-ı ‘aşkın bülbülünün gulgulü dinmez kışın Her neye kim bakar ise tâze gül yaprağıdır Her varakda bir sebak ma’nâsı var anlayana Görmeyen bu ‘ibreti a’mâ vü tağı bâğıdır Âyet ü ahbâr ile mîzânda her bir sözü tart Sal çürüklerin yana al şunu kim ol sağıdır Hakk yolunda bu Kemâl Ümmî günahkârın sözün Kamu kirtü ‘aşk erinin ayağı toprağıdır Dünye kâfir uçmağıdır âhiret mü’minlerin Uçmağı ‘âşıkların Dost’dan yana uçmağıdır