Ufuk Göründü

Yolculuk son bulmak üzere, ufuk göründü, Sapsarı neyi varsa o yemyeşil baharın. Rûh uçup gitmeye âmâde bir yaprak gibi, Son noktayı koyacak kaleme kalmış karar. Birden renk renk her şey uhrevîliğe büründü, Meltemleri duyuluyor öteki diyarın; Bir bir göründü yalancı hülyâların dibi, Sırtımda koskoca dağ, ümitlerimde bahar… Titriyor ağaç yaprakları gibi her yanım, Âdeta bir ızdırap terazisiyim şu an; Bir kefede endişe, öbüründe tam güven, Sevinçleri sarıyor dalga dalga kederler; Bazen tam mesrûr, bazen de nâlân u giryanım, Gördüğüm ihsanlara denk her günkü imtihan.. Tıpkı kar karışımı yağmur, ufkuma inen; Her gün bir başka türde kapanmakta perdeler… Mîad tamam gibi ufukta yeni bir şafak, Her zaman başucumda ötelerin gölgesi; Görmüştüm o tulûu gönlümde perde perde, İlk günümün ışıklarından daha da rengin, Hizmet varsa şayet değer az daha yaşamak; Şimdilerde göz ağrım sırf O’nun bilinmesi. Bir şey diyemem, belki birkaç adım ilerde, Tam biliniverir beklediğimden de engin…