Uyandığım Şafak

Uyandığımda ilk şafak, kar-kış başımdaydı, Derken sabâ etrafa bahar muştusu yaydı. Hicran demine denk bir lezzet çağı açıldı, Ümit dünyama rengârenk ışıklar saçıldı. Gönlüm şahlanıp, rûhum büyülendi bu hazla, Eğildim, benliğimi saran hiss-i niyazla.[1] Fecir karanlığın önünde ilerliyordu, Yâkûb’a Yûsuf’unun kokusu geliyordu… Bir başka çark ediyordu talihime felek, Ufkumda Leylâ ümidi Mecnûn’unkine denk… Hayat fışkırıyordu, hava, su ve topraktan; Kurtuluyorduk artık milletçe yok olmaktan… Sımsıcak günlerin râyihasıyla yeniden, Şahlandı vatan ve vatan evlâdı derinden. Artık güller, çiçekler, çemenlerle beraber, Vardı o kutlu doğuştan bir sihirli haber… Bu lâtif bahar örtüsü altındaki bizler Şâd olduk; şâd oldu gökler, yerler ve öteler.