Vuslat

Anlar hayatın zevkini Dost’la yaşayanlar, Her an ayrı bir derinlikle O’nu duyanlar; Tüllenir rüyâlarında sihirli bir sükûn, Bilmezler geceyi-gündüzü sanki hep meftûn… Duydukları her ses tıpkı bülbül nağmesidir, Dolaştıkları yerler de Cennet bahçesidir. Yamaçları kar-kış bilmez, rengârenk çiçekler, Yapraklarda cilve çakıp ötüşür böcekler. Bu bitmeyen koroda başka şey işitilmez; Burada güller solmaz, bu bahçe hazan bilmez. Gökler pırıl pırıl, bir sınırsızlık hecesi, Sevdâlı hülyâların büyülü bilmecesi. İnsan bir kez bu ışık ikliminde yaşasa, Sonsuz’un meltemleri gelip rûhunu sarsa; Sermest olur, o bilinmezin râyihasiyle, Coşar ve nâra atar elinde kâsesiyle. Hiç kanmayan meykeşler gibi içtikçe içer, Rûhunu saran mânâ ile kendinden geçer… Duyduğu her yeni hazla bir başka hâl alır; Kalırsa insan bu zevk için dünyada kalır. Şevk onu coşturduğu demlerle tâ öteden, Cennetlere erer başı bulunduğu yerden.