Nasıl Olsa Allah Affeder Bizi

Oruç zor gelmezdi, günler kısalsa, Namaz da kılardık, vaktimiz olsa, İbâdet kolaydı, iş bize kalsa; Nasıl olsa Allah affeder bizi; Ölmeden yaparız, biz tövbemizi. Her evde, bir Kur’ân, vardır ya rafta, Mutlaka alınır, tozu her hafta, Ayrıca.. Duvarda arapça yafta; Nasıl olsa Allah affeder bizi; Her yıl göndeririz mevlidimizi. Lâkin.. Zekât işi, biraz karışık, Nefsimiz, fitreyle daha barışık. Fakir, fakirliğe zaten alışık; Nasıl olsa Allah, affeder bizi; Kurbanda verdik ya etlerimizi. Medeniyet; hoşgörüdür inan ki, Günde bir kadehten, ne çıkar sanki? Etrafta, o kadar günahkâr var ki; Nasıl olsa Allah, affeder bizi; Daha dün kutladık kandilimizi. Gör ki; insan eli, Merih’e değmiş, Güneş de, sırada beklemekteymiş. Artık, bu devirde “tesettür” neymiş? Nasıl olsa Allah, affeder bizi; Çünkü; yalnız bizde, kalbin temizi. Ulusal onuru, yaymaksa maksat; Güzellik yarışı, ne büyük fırsat. Ah ! Şu “bağnazlar”da, olmasa fesat; Nasıl olsa Allah, affeder bizi; Görüyor.. Bu millî gayretimizi. Karamsar düşünmek, ne kötü bir huy, Zaman sana uymaz.. Sen zamana uy! Bak.. “Vız gelir” diyen, şarkıları duy; Nasıl olsa Allah, affeder bizi; Az sonra görürüz(!) cennetimizi. Zaman seli hızla, haşre akarken, O, berzâh kapısı, bu kadar darken; İnsanda bu ilim, bu akıl varken; Affı, azâbından fazladır diye, Allah’a bu isyân, hayret ki niye?