Sor Bakalım Kendine

Sor bakalım kendine; kendini hiç bildin mi? Gaflet denen lekeyi, îmân ile sildin mi? Kaybolan adâleti, arıyor mu gözlerin? Bu zulmün hesâbını, soruyor mu sözlerin? Sor bakalım kendine; semaları aştın mı? Kâinat dengesinin görkemine şaştın mı? Bir kere düşündün mü, karıncaya bakıp da? Kur’ân’ın merceğini, gözlerine takıp da? Sor bakalım kendine; tefekküre daldın mı? Allah’ın kudretine, hayrân olup kaldın mı? Nîmetlere şükredip, ehl-i takvâ oldun mu? Beş vakit secdelerde, gözyaşıyla doldun mu? Sor bakalım kendine; gerçekten ayık mısın? Yoksa açık denizde, küreksiz kayık mısın? Şeytanın süslediği, serapları geçtin mi? Kur’ân denen pınardan, can suyunu içtin mi? Sor bakalım kendine; hiç tartıya çıktın mı? Makam, mevkî, para, pul.. Putlarını yıktın mı? Bir kere ürperdin mi, kıyâmet dehşetinden? İnsanlığı katleden, şehvetin vahşetinden? Sor bakalım kendine; zulme karşı durdun mu? Azgınlaşan nefsine, kelepçeyi vurdun mu? Hiç baktın mı mazlumun kanlı gözyaşlarına? Sessiz sessiz çatlayan, o sabır taşlarına? Sor bakalım kendine; ölmeden hiç öldün mü? Malların zekâtını, fakirlere böldün mü? Hiç düşündün mü acep, lokmanın helâlini? O kibir kirlerinin, mahşerde vebâlini? Sor bakalım kendine; cennete tâlip misin? Mel’ûn şeytana karşı, savaşta gâlip misin? Dilerim ki; bu sorgu, sana hayır getirsin, Kalbindeki gafleti, ebediyyen bitirsin.